Takuto.
Co robisz?
Co? Przecież to zaplanowaliśmy.
- Zapomniałeś? - Nie.
Powiedziałbym, że jednak tak.
Przepraszam, przepraszam.
- Więc jednak? - Tak, serio przepraszam.
Spóźniłaś się. Zostawiłem ci wiadomość na poczcie.
Przepraszam.
Widziałem ostatnio Megumi razem z Shige.
Jeśli ci to nie przeszkadza, Megumi może przychodzić i ci pomagać.
Tak, była u mnie kilka razy.
Była?
Rozumiem.
Ale więcej nie przyjdzie.
Czemu?
Od dzisiaj będzie mieszkała z Shige.
Zaczyna nowe życie.
Rozumiem.
Ale jednak, robiła to dla ciebie.
Zastanawiam się, jak dużo udam nam się dzisiaj sprzątnąć.
Coś się stało?
Przepraszam.
Nie mogę z tobą zamieszkać.
Co? Coś nie tak?
Chcesz kawy?
Gdzie ja ją położyłem...
Nie wiem gdzie jest.
Chcesz gdzieś pójść?
Wybacz mi.
Co? Dlaczego?
Chyba pospieszyliśmy się z decyzją o wyprowadzce.
Co się dzieje?
Poczekam, aż Megumi będzie gotowa.
Megumi, co się dzieje?
Położę to tu.
Przepraszam.
Cóż, do widzenia.
[Chciałbym objąć Megu.]
Cześć.
Nie przyszedłem tu, żeby cię namawiać do wyprowadzki.
Po prostu weszło mi to w nawyk
W porządku, tak? Chodźmy.
Rano zjadłem te kremowe ciastko, które wczoraj kupiłem.
Trzeci jest pan Watanabe, z 495 tysiącami jenów.
I bardzo wielu klientów zwraca uwagę na naszą nową broszurę reklamową.
Jestem zdumiony, że twoi współpracownicy są tacy wyrozumiali.
Jestem im bardzo wdzięczny.
Mam nadzieję pracować tam tak długo, jak to będzie możliwe.
Kiedy chodzę do pracy, czuję, że jestem częścią społeczeństwa.
Też chciałbym ją zobaczyć?
- Co? - Broszurę.
- Nie, zaraz sprawiłaby, że by pan coś kupił. - Nie, nie, niczego nie potrzebuję.
Wspólnie z kierownikiem uważamy, że nie będzie dla mnie już pracy, kiedy nie będę w stanie operować myszą.
Kiedy to się stanie, myślę nad powrotem do domu w Yamanashi.
Rikuto.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Wyjechałem z domu, bo cały czas mówili tylko 'wróć do szkoły'.
- Powiedziałeś im o tym? - Na pewno to wiedzą.
Nie mam gdzie iść, odkąd nie mam przyjaciół.
Hej, mógłbym to zobaczyć?
Pewnie.
- Proszę. - Dzięki.
[Anatomia kliniczna] Powiedział, że nie wróci na studia medyczne.
Młodszy syn Mitsuhiro też dostał się na medycynę.
Teraz obaj jego synowie są na tym kierunku.
Jego żona twardo stąpa po ziemi.
Ja także się starałam.
Może twój sposób na ich wychowanie był zły.
Otoczyłam ich opieką.
A ty nic nie zrobiłeś.
- Muszę jutro wcześnie wstać. - Jeszcze nie skończyliśmy.
Kłócenie się o to nie da nam rozwiązania.
Powinnaś coś z nim zrobić.
- Rikuto, jeszcze raz. - Dobra.
Gotowy?
Nieźle.
Morda.
Ah, przepraszam.
[Shige]
Tak?
Jak gra w piłkę?
Jest zabawnie.
Jestem już całkiem niezły.
Na pewno.
Te dni, w których byłem w stanie grać własnymi nogami wydają się odległą przeszłością.
Myślisz, że istnieje coś, co jednak nie stało się odległą przeszłością?
Dla mnie wszystko jest już przeszłością.
Ponieważ przyzwyczaiłem się do tego, że nic nie potrafię robić.
Oh, Megumi była u ciebie?
Już nie będzie przychodziła.
Mój brat wrócił i teraz on się mną zajmie.
Rozumiem.
Jest zimno.
Za co lubisz Mamoru?
A kiedy powiedziałam, że go lubię?
Nie musisz mi tego mówić, wiem to.
A co u ciebie, Megumi? Jak wspólne życie z Shige?
Nie mieszkamy razem.
Wiedziałam.
Co?
Jesteś jakoś dziwnie wesoła i nie nosisz pierścionka.
Słyszałam od Mamoru.
Że chodziłaś do Takuto, żeby mu pomagać.
Coś tam się stało, nie?
Zupełnie nic.
Nie musisz mi tego mówić, wiem to.
Wiesz, jednak wolałabym poślubić tego, kogo kocham najbardziej...
a nie tego, kogo pokochałam jako drugiego.
Hej, co to?
Coś jest w środku.
Nie zaglądaj.
- Jestem ciekawy. - Przestań. Zostaw to.
Dobra.
Subtitles by shinami
[The Hours Of My Life]
[Neuron]
Tak?
Znowu to czytasz?
Mhm.
Ciekawe?
Będę to czytał, ponieważ jest tu wiele napisane o organizmie.
Więc... co chciałeś?
Masz gościa. To Hongo.
Megumi?
Nie.
Ah... przepraszam, że przyszłam bez zapowiedzi.
Nie szkodzi, proszę wejść.
Ah, proszę usiąść.
Dziękuję.
Słyszałam, że lubisz smażonego kurczaka. Więc trochę ci zrobiłam.
Częstuj się.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam.
Za co?
Przyszedłeś do mnie, kiedy Megumi nie było w domu.
Wtedy nie wiedziałam, że jesteś chory.
Na pewno pani nie wiedziała.
Ale jest dobrze. Czuję się nieźle.
Cieszę się, że cię widzę.
Cóż, Megumi tu ostatnio bywała?
Nie.
Rozumiem.
Coś się stało Megumi?
Nie, jej nic, ale...
Shige zapytał mnie o to samo.
No cóż, Megumi nie zamieszkała z Shige.
Co?
W dniu przeprowadzki powiedziała, że nie może z nim zamieszkać.
Czemu zostałaś pielęgniarką?
Zastanawiałem się nad tym ostatnio.
Było mi przeznaczone nią zostać.
Tak myślałem.
[Od Takuto] Mógłbym z tobą porozmawiać osobiście?
Dobrze.
Gdzie się spotkamy?
Halo? Czy ktoś mnie słyszy?
Halo?
Bardzo przepraszam.
Nie ma problemu.
Coraz trudniej chodzić mi samemu do łazienki.
Nie wiem, czy mogę kontynuować pracę.
A co, jeśli ci pomożemy? Myślisz, że to będzie w porządku?
Nie, nie mogę was prosić...
żebyście mi przy tym pomagali.
Zrobię Yakisobę.
Wiesz jak?
Jest instrukcja na opakowaniu.
Hej, pomógłbyś mi najpierw się przebrać?
- Przebrać? - Tylko spodnie.
Dobra.
- Tu Hongo. - Tak.
Czekaj, pomożesz mi najpierw wjechać do pokoju?
- Czemu? - Mógłbyś po prostu to zrobić?
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Wejdź.
Przepraszam, że czekałaś.
Nie ma za co.
- Rikuto, przepraszam, ale... - Wiem.
Pójdę kupić sok.
Co?
Sok.
Przepraszam, że musisz wyjść.
Nie ma problemu.
Pomyślałem, że powinniśy spotkać się gdzieś indziej...
Twoja mama tu była.
I nie tak dawno, Shige też poprosił mnie o spotkanie.
Słyszałem, że nie mieszkacie razem.
Dlaczego nie chcesz z nim zamieszkać?
Dlaczego mi wtedy nie powiedziałeś?
Huh?
Nie powiedziałeś mi o chorobie, gdy zakończyłeś nasz związek.
Nic by się nie zmieniło, nawet gdybym ci powiedział.
Nie musielibyśmy zrywać.
Musielibyśmy.
Dlaczego?
Ja nikogo nie mogę ochronić.
Co masz na myśli?
Wiesz, co mam na myśli.
Niedługo nie będę mógł pracować.
Innych rzeczy też nie będę mógł robić.
To nie jest powód, żeby ze mną zrywać.
Huh?
Chcę być przy tobie, Takuto.
To dlatego, że jest ci mnie żal.
- Nie mogę pozwolić, aby ktoś przeze mnie cierpiał. - To nie dlatego.
Choroba to nie powód do rozstania.
Wiesz co?
Jest tylu mężczyzn na świecie.
Nie potrzebuję nikogo innego.
Mylisz się.
Ty się mylisz, Takuto.
Mylisz się, jeżeli myślisz, że twoja choroba coś zmienia.
To nieporozumienie. Nie zerwałem, bo chciałem cię chronić.
Jedyną osobą, z którą chcę być, jesteś ty.
A co ty czujesz, Takuto?
Jak się poczułeś widząc mnie po tak długim czasie?
Nie dbam o to.
Robię co mogę, żeby przeżyć.
To tak, jakbym żył, by jakoś żyć.
To jedyne, co mam.
Nikomu nie mogę pomóc.
Nic nie mogę dla nikogo zrobić.
Jedyne, co musisz robić, to być przy mnie.
Tylko tak mówisz.
Ty też, Takuto.
Znosisz to w samotności, pokonując obciążenia i żyjąc, nie powodując nikomu problemów.
Ale czy nadal 'żyjesz'?
Choroba wiele ci zabrała, ale co z twoimi uczuciami, Takuto?
Twoje uczucia pozostają twoimi, nie uważasz?
Ukrywasz to, co czujesz i nie mówisz ludziom prawdy.
Nie mów mi, że 'żyjesz', skoro tak nie jest.
Wyjdź.
Widzisz? Mam rację.
Nigdy tu nie wracaj. Wyjdź!
Wychodzę.
Dobrze, zakończmy spotkanie. Dziękuję.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Kierowniku, to o czym rozmawialiśmy...
- Przed końcem miesiąca... - Kierowniku.
Te broszury reklamowe... nie musi tu przecież przychodzić, aby je robić.
Myślisz, że może je robić w domu?
W ten sposób nie będziemy musieli wnosić wózka po schodach, prawda?
Wygląda na to, że mamy więcej klientów dzięki tej reklamie.
Proszę kontynuować swoją pracę.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję wszystkim za całe wsparcie aż do teraz.
Bardzo dziękuję.
Proszę bardzo.
Nie chcę tego.
Coś nie tak?
Nawet nie wiem, co jem.
Nie mogę tego nazwać posiłkiem.
Zamiast jeść te dziwne posiłki...
pomimo, że to niebezpieczne, chciałbym zjeść coś normalnego.
Jeśli nie mogę... to już wolę umrzeć.
Kiedy zajmowałaś się tatą...
było ciężko znieść jego humory i złe nastroje?
Czemu pytasz tak nagle?
Tak sobie.
Było ciężko?
Bywało.
Ale jesteś szczęśliwa, że przy nim trwałaś, tak?
Hej, Megumi.
Megumi, poczekaj.
Dobrze.
Wreszcie coś zjem.
Tak?
Tu Megumi.
Czysto tu, nieprawdaż?
Mhm.
Ale za dużo miejsca, jak na jedną osobę.
Czemu nie usiądziesz?
Shigeyuki.
Nie mogę z tobą zamieszkać.
Mówisz, że powinniśmy odłożyć plany ślubne?
Wybacz mi.
Nie mogę tego kontynuować.
Czuję się, jakbyśmy ze sobą zrywali.
- Przepraszam. - Nie chcę słyszeć już tego słowa.
Proszę, podaj mi powód, inaczej...
nie wiem co mam zrobić.
Jestem zakochana w kimś innym.
Przepraszam.
Rozumiem.
Powinnaś z nim zostać, aż poczujesz się usatysfakcjonowana.
Będę na ciebie czekał.
Co?
W końcu nie wychodzisz za mąż, prawda?
Nie wiesz, jak długo z nim będziesz, nie?
- Albo jak długo będzie żył. - Przestań.
Dlaczego to musi być akurat on?
- Bardzo przepraszam. - Powiedziałem, nie chcę już słyszeć tego słowa.
Dziękuję ci za wszystko.
Rozumiem.
Wstrzymam się dla ciebie.
Ale nigdy z ciebie nie zrezygnuję, Megumi.
Przepraszam.
Rikuto.
Mama mówi, że dzisiaj przyjeżdża.
Siema, przesyłka z Humming Coffee. Letnia dla ciebie, Takuto.
Oh, dzięki.
- Hina, proszę. - Dzięki.
Pracujesz w domu, co?
Jestem im bardzo wdzięczny.
Nawet pracując w domu masz miejsce w firmie.
Ja codziennie chodzę do pracy, ale nie wiem, czy mam tam swoje miejsce.
Co masz na myśli?
Ah, dzięki.
Wszystkie moje pomysły są odrzucane.
Szefowie każą mi wymyślać nowe projekty, ale nie biorą za nie odpowiedzialności.
Ale nawet nie mam motywacji, żeby je robić.
I przez to wkurzam się na samego siebie.
Tak jest cały czas.
- Hina wysłuchuje twojego narzekania? - Wcale nie.
Ja muszę wysłuchiwać jej.
Nic na to nie poradzę.
Bo jest wiele rzeczy, które mogę powiedzieć tylko tobie, Mamoru.
Masz rację, ale od czasu do czasu mogłabyś mnie wysłuchać.
Prawda?
- Wy dwoje, chodzicie ze sobą? - Nie.
Co?
Oh, Mama.
- Witajcie. - Witam.
Chodziłam z Takuto na zajęcia. Nazywam się Murayama Hina.
Proszę, zostańcie tak długo, jak chcecie.
- Nie, właściwie już wychodzimy. - To prawda.
- Do zobaczenia. - Dzięki za kawę.
Prosze.
- Dziękujemy za gościnę.
Co robisz?
Pracuję.
Nie będę już chodził do pracy. Pozwolili mi pracować w domu.
Poruszanie sprawia ci problem?
Tak.
Ah, to reklama, jaką zrobiłem.
Są bardzo mili, pozwalając ci pracować w domu.
Tak.
- Mamo, przepraszam ale mogłabyś zawołać Rikuto? - Tak.
Riku.
Rikuto gdzieś wyszedł.
Co? Jeszcze przed chwilą tu był.
Mamo.
Hmm?
Pomożesz mi skorzystać z łazienki?
Oczywiście,
Kiedy wstanę, mogłabyś opuścić mi spodnie i pomóc usiąść?
Tak.
- W porządku? - Tak.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Ah... witaj w domu.
Cześć.
Już jestem.
Mamo, możemy porozmawiać?
Wreszcie chcesz porozmawiać.
Nie zdecydowałem jeszcze, co chciałbym robić w przyszłości.
Ale chciałbym móc zadecydować o tym samemu.
- Riku, w dalszym ciągu mówisz takie rzeczy? - Proszę.
Mamo, błagam cię.
Nie próbuj żyć za mnie.
Proszę.
Mamo.
Hmm?
Wiesz, jakie jest ulubione danie Rikuto?
Smażony kurczak, prawda?
Nie.
Rikuto wiedział, że tak myślisz, dlatego udawał, że go lubi.
Ponieważ chciał, żebyś była szczęśliwa.
Powodem, dla którego tak bardzo starał się dostać na medycynę...
jest to, że go chwaliłaś... mówiąc że jesteś z niego dumna.
Byłem o niego zazdrosny.
Pomimo, że nie poszedłem na takie studia, jakie chciałaś...
I że nie rozpoznałaś marki fabryki mebli, dla której pracuję...
Pomimo, że nie byłem dzieckiem, o jakim marzyłaś...
Że nie mogę robić wielu rzeczy, ponieważ jestem chory...
Ja zawsze...
pragnąłem...
abyś mnie uznała.
'Proszę, zauważ mnie.'
Wiele razy płakałem w środku.
Było tyle rzeczy, o których chciałem ci powiedzieć, Mamo.
'To ja uwielbiam smażonego kurczaka.'
Kiedy dowiedziałem się o chorobie...
Nie wiedziałem co robić i byłem zdruzgotany...
Mówiłem 'pomóż mi.'
Kiedy byłem sam w nocy, mówiłem, 'Jestem przerażony.'
Czemu tego nie zauważyłaś?
Dlaczego?
Czemu nie zwracałaś na mnie uwagi?
Też byłam zdesperowana.
Chciałam być perfekcyjną żoną.
Czułam, że muszę urodzić chłopca i przekonać go do zostania lekarzem.
Czemu tak się stało?
Przepraszam.
Wybacz mi.
Przepraszam.
[Byłem w stanie przekazać mamie co zawsze chciałem jej powiedzieć.]
Dziękuję za jedzenie.
- Riku. - Słucham?
Jaka jest twoja ulubiona potrawa?
Co?
Danie.
Średnio wysmażony stek z zielonym pieprzem.
Rozumiem.
Mhm.
To hamburger.
Prosze.
Oszukujesz mnie.
W wersji puree. Bardzo delikatny.
Mógłbym jeszcze kawałek?
Pewnie.
Co tutaj robisz?
Czekam na ciebie, Megu.
Cóż...
Kiedy ostatni raz się widzieliśmy...
zsikałem się pod siebie w pracy.
Taki teraz jestem...
Jesteś pewna, że mogę być przy tobie?
To musisz być ty, Takuto.
Megu.
Proszę, trwaj przy mnie.
Tak.
Subtitles by shinami
Dzisiaj przyprowadziłem ze sobą kogoś bardzo ważnego.
Nigdy więcej nie zobaczę waszej dwójki.
Nie chcę cię zostawiać, Takuto.
Chcę spędzić z tobą każdą sekundę.
Megu, znalazłem swój kolejny cel.
Wyjdziesz za mnie?
- Oczywiście. - Tak! Tak!
Powinniśmy przestać kreować jego życie po naszemu.
Od teraz, jedynym sposobem na przeżycie będzie oddychanie za pomocą maszyny.
ile razy jeszcze muszę się do tego przygotowywać?
Obydwoje chcemy zostać ze sobą.